Po co nam ICF?
Jolanta Grygielska
(Stowarzyszenie Reumatyków i ich Sympatyków)
Fundacja Pomocy Matematykom i Informatykom Niesprawnym Ruchowo
ul. Narbutta 49/51
Warszawa, 19 października 2008
Streszczenie
Międzynarodowa Klasyfikacja Funkcjonowania, Niepełnosprawności i Zdrowia (ICF). ICF jest to narzędzie służące profesjonalistom zdrowia ocenie kondycji psychofizycznej chorego. A co może dać ICF choremu?
Chory może dokonać samooceny stanu zdrowia: ocenić z czym ma trudności, a co jest bezproblemowe. Oceniając siebie samego np. na stronie www, można pomóc samemu sobie. Dzięki samoocenie można dojść do wniosku, że zwiększenie się trudności nie wynika z pogorszenia stanu zdrowia, a jedynie z gorszego samopoczucia w danym dniu.
Jeżeli trudności się mimo wszystko nasilają, warto zadać sobie pytania: co mogę zmienić wokół siebie, aby zmniejszyć te trudności?
ICF podnosi samoświadomość. Poznanie swoich ułomności, ich ocena oraz umiejętność radzenia sobie z codziennymi zadaniami, pozwalają na prowadzenie normalnego życia.
Gdy przyjrzymy się uważnie swoim możliwościom i ograniczeniom, może okazać się, że sami stworzyliśmy sobie nieprzyjazne otoczenie poprzez brak akceptacji dla swojej choroby i próbowanie na siłę wykonywać zadania w taki sposób i w takim zakresie jak przed chorobą. Taka postawa prowadzi jedynie do frustracji, zniechęcenia i poczucia odrzucenia na margines życia społecznego.
Spojrzenie na swoje obecne życie z perspektywy "tego, co mogę" zamiast "tego, czego nie mogę", powinno sprzyjać budowaniu pozytywnego obrazu samego siebie i podejścia do życia.
Człowiek akceptujący siebie, umiejący cieszyć się z tego, co może, jest otwarty na życie, na aktywność. Przynosi to również efekt terapeutyczny. Osoby z optymistycznym nastawieniem do życia lepiej korzystają z zastosowanych terapii - optymizm i chęć normalnego życia (nie dawania się chorobie) zawsze przynosi efekty.
Porównanie wyników samooceny w czasie pozwala ocenić postęp choroby i efekty podjętych przez chorego działań na rzecz własnego zdrowia.
Bez porównania wyników w czasie choremu trudno jest w miarę obiektywnie ocenić, czy jego stan zdrowia się poprawił czy pogorszył. W przypadku swobodnego dostępu do kwestionariusza samooceny ICF chory może ocenić się zawsze, kiedy ma na to ochotę. Takiej szansy nie ma profesjonalista zdrowia, który ocenia chorego tylko w czasie ustalonej z wyprzedzeniem wizyty.
Każdy z punktów samooceny warto wzbogacić pytaniami do samego siebie, które hasÅ‚o z profesjonalnego narzÄ™dzia zamienia na codzienność. Np. oceniajÄ…c funkcjonalność rÄ…k i stawów barkowych, wystarczy zapytać siÄ™ o samodzielne rozwieszanie prania; przy ocenie funkcjonalnoÅ›ci dÅ‚oni - warto uÅ›wiadomić sobie trudnoÅ›ci zwiÄ…zane z napiciem siÄ™ z peÅ‚nej szklanki. Jeżeli sÄ… trudnoÅ›ci, to jak je rozwiÄ…zać: w podanych przykÅ‚adach – przy praniu - poprosić o pomoc, przy piciu - zastosować sÅ‚omkÄ™ lub lekki kubek z wygodnym uszkiem.
Na wszystko są sposoby. Najpierw jednak należy uświadomić sobie trudności dnia codziennego wynikające z choroby, a następnie znaleźć ułatwienia, zmniejszające te trudności.
Człowiek chory nie może być niewolnikiem swojego otoczenia. Od niego w dużej mierze zależy na ile może prowadzić normalne życie.
ICF powinien w tym pomóc.